|
قلعه ماچوپیچو، یکی از مهمترین آثار به
جامانده از تمدن باستانی اینکا در کشور پرو که بر فراز کوهی با ارتفاع
2350 متر از سطح دریا ساخته شدهاست، از سال 1983 در فهرست میراث جهانی
یونسکو ثبت شدهاست.
برای دیدن سری دوم عکسها کلیک کنید

قلعه ماچوپیچو در سال 1440 میلادی ساخته شدهاست و این قلعه و محوطه
اطرافش تا سال 1532، یعنی سال فتح پرو توسط کریستف کلمب و نیروهای
اسپانیایی، مسکونی بودهاست. بر اساس شواهد باستانشناسی، ماچوپیچو شهری معمولی نبوده و از آن
به عنوان خلوتگاهی برای گذران اوقات فراغت بزرگان اینکا استفاده
میشدهاست.
این محوطه باستانی از یک قصر بزرگ، چندین معبد که در اطراف حیاط
قصر برای خدایان اینکا ساخته شده و حدود 150 خانه برای خدمتگذاران تشکیل
شدهاست.
تخمین زده میشود که حداکثر 750 نفر قادر به سکونت همزمان در
این شهر که در حدود 5 کیلومتر مربع وسعت دارد، بودهاند و به احتمال زیاد
در فصلهای بارانی که سفرهای بزرگان اینکا به ماچوپیچو قطع میشدهاست،
جمعیت شهر بسیار کمتر از این تعداد میشدهاست.
اینکاها این محوطه را به خاطر موقعیت جغرافیایی و زمینشناختی استثناییاش برای ساخت ماچوپیچو انتخاب کردهاند.
بر اساس اعتقاد اینکاها، شبح سلسله جبالی که در پشت ماچوپیچو به چشم میخورد، نمایانگر چهره اینکا است که سر به آسمان برداشته است.
اینکاها اعتقاد داشتند که سنگها و صخرههای استوار زمین نباید از
سرجایشان خارج یا قطعهقطعه شوند و به همین خاطر کل بناهای ماچوپیچو را
با قطعه سنگهایی ساختند که به صورت منفرد در کوهستان پیدا میکردند.
در ساخت بسیاری از عمارتهای ماچوپیچو از هیچ نوع ملاطی استفاده
نشدهاست و معماران اینکا با محاسبات دقیق و برش ظریف سنگها، موفق به
ساخت دیوارهای عظیمی شدهاند که درز میان سنگهایش کمتر از یک میلیمتر
است.
دیگر ویژگی منحصر به فرد معماری ماچوپیچو، یکپارچگی و ترکیب
عناصر معماری با ویژگیهای محیطی است، چنان که معماران اینکا از بسیاری از
دیوارهها و تختهسنگهای موجود در محوطه برای ساخت قسمتهای مختلف
ماچوپیچو استفاده کردهاند.
مجموعه ماچوپیچو را میتوان به سه بخش کشاورزی، مسکونی و مذهبی
تقسیم کرد. ورودی اصلی این قلعه در قسمت جنوب غربی آن و در انتهای جادهای
موسوم به « مسیر اینکا » قرار داشته است.
اما ورودی فعلی که در جنوب شرقی این محوطه قرار دارد، به محوطههای کشاورزی ماچوپیچو منتهی میشود.
در بخشهای کشاورزی ماچوپیچو که از مزارع پلکانی و کانالهای
آبیاری تشکیل شدهاست، اینکاها محصولاتی چون سیبزمینی و ذرت میکاشتهاند
که با توجه به دورافتادگی این قلعه از دیگر نقاط امپراتوری اینکا، نقش
مهمی در تأمین آذوقه ساکنانش داشتهاست.
بخش مسکونی ماچوپیچو که با دیواری از بخش کشاورزی آن جدا
شدهاست، از خانههایی با بامهای شیبدار پوشالی و درهای ذوزنقهای شکل
تشکیل شدهاست.
Read more
منبع متن مقاله: خبرگزاری میراث فرهنگی
راهنمای مسافرت
www.safarban.com |
املاک شمال
www.shomal.tisfoon.info |
صرافی جلالی
www.sarafijalali.com |
|